Ağlama Duvarı (venus libra)

Kudüs'te görevlendirilen bir gazeteci, Ağlama Duvarı'nın önünden her
geçisin de, yaşlı bir Musevî'nin orada öyle durup dua ettiğini fark etmiş.
Bir hafta, iki hafta... sonunda adamla bir röportaj yapmaya karar
vermiş.

İzin alıp teybini açmış, sormuş adama:
- Adiniz?
- David. Polonya Yahudi'siyim. Yaşım 65. Smalla'da bir manav dükkânım
var. Evliyim. İki çocuğum Tel Aviv'de bir çiçek serasında çalışıyor...
- Sizi her gün burada, Ağlama Duvarı'nın önünde, dua ederken görüyorum.
- Evet, her sabah dükkânı açmadan buraya gelirim. Dünya barışı ve
insanların kardeşliği için dua ederim. Öğle tatilinde bu sefer
insanların mutluluğu, acıların sona ermesi için Yaradan'a yalvarırım.
Aksam da, eve dönerken, bu kez dürüst ve iyi insanların esenliği için
dua ederim. Cumartesi günümü de burada, yine dua ederek geçiririm.
- Ne güzel! Kaç senedir bunu sürdürüyorsunuz?
- İsrail'e göçtüğümden beri, yani 40 yılı geçti.
Gazeteci çok etkilenmiş, heyecanla sormuş:
- 40 yıldır her gün dua ediyorsunuz. 40 yıldır yılmadınız. Bugün nasıl
bir duygu içindesiniz, neler hissediyorsunuz?
Uzun uzun iç geçirmiş yaşlı Musevî; sonra bezgin bir sesle cevap vermiş:
- Vallahi artık bilemiyorum, demiş. İçimde, sanki duvara
konuşuyormuşum gibi bir his var...

Haberin düşündürdükleri;  İsrail halkı 1918 den beri bölgeye akın akın geliyor, 1939 2.dünya savaşı sırasında Avrupa ve Asya'daki Yahudiler çeşitli hilelerle İsrail'e getirildiler, sayıları 45.000 olunca savaş sonrası 1948 de devlet oldular , Şöyleki kabala öğretileri nedeniyle Nil'in kaynağından Fırat'ın kaynağına kadar bütün vadilerde Büyük İsrail imparatorluğunu kuracakları hayaliyle yaşıyorlar, bu amaçları doğrultusunda karşılarına çıkan her şeye zulmediyorlar, Sonra her gün her saat Allah'tan değil kendilerine efendilik verdiğine inandıkları Yahavodan yardım istiyorlar, ve kendi elleriyle yarattıkları tanrıları onlara cevap vermiyor,veremez çünkü Hayatın sahibi Allah'a isyan halindeler ve Allah'a sığınan insanlara zulmediyorlar,